Wraz z nadchodzącym świętem Rathajatry Śri Czajtanja Mahaprabhu postanowił dokładnie oczyścić świątynię Gundicza, aby przygotować ją na przybycie Dżagannathy. W ten sposób pouczał sadhaków o potrzebie wewnętrznego oczyszczenia – oczyszczenia serca, które musi nastąpić, by Pan zechciał w nim zasiąść. Tak jak Mahaprabhu, będąc samym Panem Dżagannathą, przyjął rolę tego, który czyści świątynię, podobnie mówi się, że gdy ktoś zaczyna intonować imię Kryszny, Kryszna wchodzi do jego serca i podejmuje się roli zamiatacza, usuwając brud, który przeszkadza mu tam stale przebywać. W ten sposób znajdujemy w Mahaprabhu szczególną formę Absolutu: Boga w nastroju własnego wielbiciela.
Towarzysze Czajtanji Mahaprabhu byli nieco zdumieni tym, że pragnął posprzątać własną świątynię, lecz ostatecznie doszli do wniosku: mandira-marjana, ei eka lila kara, ye tomara mana – „Jeśli jednak tego pragniesz, należy uznać, że jest to jedna z twoich rozywek”. Powinniśmy dojść do takiego samego wniosku w związku z naszą wewnętrzną przemianą. Kryszna – w postaci naszego guru – prosi, żebyśmy oczyścili swoje działanie i aktywnie wkracza do naszego życia, aby nam w tym pomóc. Może nam być trudno zrozumieć dlaczego i w jaki sposób tak się dzieje, lecz mimo to powinniśmy starać się służyć pragnieniom guru i Kryszny, znajdując pocieszenie w tym, iż są oni w ten proces zaangażowani.
Po zgromadzeniu setek naczyń i mioteł Mahaprabhu udał się wraz ze swoimi towarzyszami wczesnym rankiem do świątyni Gundica i zaangażował ich w dokładne sprzątanie całej świątyni. Sam pracował niestrudzenie, zbierając brud i słomę w fałdy swojej szaty, a następnie wynosząc to wszystko na zewnątrz. W miarę jak oczyszczanie postępowało, Mahaprabhu polecił wszystkim wielbicielom, by składali zebrane nieczystości na jedną stertę. I chociaż wszyscy połączyli to, co zebrali, stos Mahaprabhu był większy. Z takim właśnie entuzjazmem Mahaprabhu i Krysznanama starają się uczynić nasze serce godną siedzibą dla naszego isztadewy. Sami nie jesteśmy w stanie podołać temu zadaniu, lecz przyjmując schronienie Śri Czajtanji możemy zbliżać się do celu. Z takim właśnie skupieniem i determinacją Mahaprabhu i jego towarzysze oczyścili wszystko – podłogę, ściany, sufit, a nawet ołtarz. Wewnątrz i na zewnątrz, oczyścili całą świątynię – nie raz, lecz dwukrotnie.
W naszym życiu może się zdarzyć, że przejdziemy przez początkowy etap oczyszczenia, ale pewne niepożądane rzeczy mogą powrócić. Może pozostać jakiś osad. Dlatego musimy być czujni i podchodzić kompleksowo do duchowej praktyki. Oznacza to, że musimy być uważni podczas bhadżanakriji (bhajana kriya) i anarthaniwrytti (anartha nivritti). Bhadżanakrija oznacza podążanie za praktykami przekazanymi przez naszą guruparamparę (guru param para), dzięki czemu nasze serce zaczynają opuszczać anarthy, czyli fałszywe wartości . Jednak aby doszło do prawdziwego oczyszczenia, nasz wysiłek musi być szczery. Nie możemy po prostu „zamieść tego pod dywan” i mówić, że zajmiemy się tym później. Musimy wynieść dywan i porządnie go wytrzepać, jeśli chcemy, by naprawdę stał się czysty. I właśnie tutaj zaczyna się prawdziwe życie duchowe.Tę właśnie drogę ukazuje Sikszasztaka już w pierwszym wersecie, zaczynając od ceto-darpaṇa-mārjanam – oczyszczenia zwierciadła serca.
Możemy mówić o wielu innych, urzekających i pięknych rzeczach, ale aby ich doświadczyć, będziemy musieli przejść przez trudny etap oczyszczania serca.
Rozpoczynając usuwanie naszych anarth możemy pomyśleć: „Może odłożę to na później, to zbyt brudne… Poczekam”. To silna tendencja, ale musimy wytrwać. Ostatecznie, kiedy serce zostanie gruntownie oczyszczone i utrzymywane jest w czystości, Pan zasiądzie w nim na stałe. Wówczas nasza praktyka nabierze smaku, przywiązania i uczucia do Kryszny – w określonej, indywidualnej postaci. Nasza świadomość Kryszny stanie się doskonała. Tę właśnie drogę rozwoju ukazuje Sikszaszaka już w pierwszym wersecie, począwszy od ceto-darpaṇa-mārjanam – oczyszczenia zwierciadła serca.
Obecnie zaśmiecamy nasze serce wieloma pragnieniami materialnymi, które wynikają z obcowania z materią, i w rezultacie nasze możliwości stały się bardzo ograniczone. Upodobniliśmy się do materii. Jakie możliwości mamy w sferze materii, a jakie w sferze świadomości? W porównaniu z materią możliwości świadomości są nieograniczone, a czyste serce daje im wyraz – tak jak woda ma więcej możliwości niż lód. Jednak obecnie nasze serca są jak lód – zimne i zamarznięte wskutek kontaktu z materią, a nasz potencjał przez to ograniczony. Jeśli wkroczymy do krainy Czajtanji Mahaprabhu, do krainy Radhy-Gowindy, wszystkie możliwości się otworzą. Jak mawiał Śrila Prabhupada, cytując Napoleona: „Niemożliwe to słowo ze słownika głupców”. Tego właśnie szukamy.
W wisznuizmie gaudija my, maleńkie dusze (dżiwy, jiva), próbujemy stać się kimś więcej niż Bóg. Taka jest rzeczywistość Wryndavany, gdzie wielbiciele są godni czci ze strony obiektu swojej czci, a on sam jest kontrolowany siłą ich miłości. To niemożliwe, a jednak taki jest sens krysznalili. Bóg będący niewyobrażalnie potężnym Absolutem, jest zarazem względny. Jednocześnie absolutny i względny, Kryszna jest w pełni ludzki i w pełni boski, całkowicie dostępny i osłabiony przez uczucie, lecz w pełni wszechmocny. Miłość jest słabością. Jeśli się zakochasz – masz kłopoty. Sprawić, by Bogu zmiękły kolana, to potężna idea, lecz wszystko zaczyna się od zrobienia w sercu odrobiny miejsca. Mahaprabhu dał nam przykład, oczyszczając świątynię Gundicza własnymi rękami. (Przekład BSDD, opracowanie GVD)